Operacje na bryłach
To kolejny krok na drodze do swobodnego modelowania w przestrzeni 3D. Różnorodność dostępnych operacji może przyprawić o zawrót głowy, więc na spokojnie, sukcesywnie wspólnie odkryjmy co tam dla nas Autodesk przygotował.
1. Press Pull (wepchnij wyciągnij)
Taki odpowiednik Extrude, jednak pakośniejszy, bo po pierwsze robi to na istniejących bryłach, a po drugie umie wyciągać również zakrzywione powierzchnie. Przydatne do szybkiej zmiany rozmiaru otworu.
Dostępne opcje:
– Selection – zaznaczamy powierzchnię którą chcemy wyciągać
– Offset type – możemy wybrać automatyczne lub edycję istniejącej operacji albo po prostu nowy offset.
2. Fillet (zaokrąglenie krawędzi)
Moje ulubione narzędzie wykańczające wszystkie kanciate bryły. Nadaje im lekkości przy przechodzeniu powierzchni, a przy wydruku wygląda bardziej kozacko.
Dostępne opcje:
– Type – rodzaj zasad które opisują gdzie zaokrąglenia będą zastosowane (zaznaczone krawędzie vs zaznaczanie powierzchni i wybór w kolejnych etapach),
– Radius type – możemy wybrać spośród kilku rodzajów zaokrągleń łącznie ze spłaszczeniem,
– Corner type – tutaj działamy z rodzajem narożnika, w sumie też przydatna opcja.
3. Chamfer (fazowanie)
Prosta operacja umożliwiająca sfazowanie krawędzi styku dwóch płaszczyzn łączących się ze sobą.
Dostępne opcje:
– Type – możemy wpływać na różne odległości fazowania dla konkretnych ścian, zmieniając tym samym kąt wykonanej fazy.
4. Shell (powłoka)
Podstawowe narzędzie do tworzenia wszelkiej maści obudów, pojemników i rezerwuarów.
Dostępne opcje:
– Faces – wybór konkretnej płaszczyzny względem której będziemy tworzyć powłokę
– Direction – kierunek tworzenia naszej obudowy. Możemy ku środkowi, na zewnątrz, a nawet w obie strony w jednej operacji.
5. Draft (pochylenie)
Umożliwia pochylanie płaszczyzn o zadany kąt. Dzięki możliwości podzielenia płaszczyzny dowolną linią mamy także możliwość pochylania rozciętej płaszczyzny w dwóch kierunkach.
Dostępne opcje:
– Type – Fixed plane lub parting line (tu ustawiamy sobie rodzaj pochylenia)
– Pull direction – wybieramy płaszczyznę odniesienia względem której będziemy odchylać pozostałe ściany
– Faces – wybór ścian do operacji
– Draft sides – możemy wybrać odchylenie pojedynczej ściany, dwóch oddzielnych ścian lub operację symetryczną
6. Scale (skala)
Za dużo nie ma co opowiadać, standardowe skalowanie obiektu względem oryginału.
Dostępne opcje:
– Entities – wybór skalowanych obiektów
– Point – punkt względem którego nasz obiekt będzie skalowany
– Scale type – możemy wybrać skalowanie proporcjonalne lub oddzielnie w każdym kierunku
7. Combine (operacje Boole’a na bryłach)
Funkcja pozwalająca na sumowanie, intersekcję, przycinanie jednej bryły drugą.
Dostępne opcje:
– Target body – wybieramy bryłę docelową
– Tool Bodies – bryły będące narzędziami operacji
– Operation – rodzaj wykonanej operacji (wycięcie, suma, intersekcja)
– New component – zaznaczenie spowoduje, że wynikiem operacji będzie nowy komponent
– Keep tools – bryły źródłowe nie zostaną zastąpnione (pozostrawia oryginały)
8. Offset face (odsunięcie powierzchni)
Podobnie jak Press Pull umożliwia manipulację powierzchniami bez potrzeby edycji szkicu źródłowego.
Dostępne opcje:
– Face – zaznaczamy powierzchnię do odsunięcia, a potem podajemy odsunięcie.
9. Replace face (podmień twarz)
A tak naprawdę to nie. Funkcja umożliwia zmianę powierzchni ograniczającej naszą bryłę. Dość ciekawe rozwiązanie o ile wiemy jak w fusion tworzyć powierzchnie. W zasadzie równie dobrze można użyć funkcji extrude z parametrem „to object”.
Dostępne opcje:
– Source face – twarz źródłowa 🙂
– Target face – powierzchnia docelowa, do której ścianę źródłową bryły niejako dociągniemy
10. Split Face (rozcięcie płaszczyzny płaszczyzną)
Możemy ciachać dowolną płaszczyznę (ścianę bryły) przy pomocy innej płaszczyzny. Czy to konstrukcyjnej, czy też narysowaną i wyciągniętą w funkcji modelowania powierzchniowego.
Dostępne opcje:
– Faces to split – zaznaczamy powierzchnie (ściany brył) do cięcia
– Splitting tool – narzędzie tnące
– Split type – do wyboru powierzchnia (ciachamy powierzchnią), vector – rozcinamy wzdłuż wektora oraz closest point (tworzy linię cięcia na podstawie linii najbliższych
11. Split Body (ćwiartowanie ciała)
Jak sama nazwa wskazuje, możemy przy pomocy narzędzia rozczłonkować bryłę na kawałki. W sumie fajna funkcja pozwalająca na ciekawe efekty.
Dostępne opcje:
– Body to split – ciało do pocięcia 🙂
– Splitting tools – narzędzia kaźni
– Extend Splitting Tools (rozszerza wielkość tnącego elementu)
12. Silhouette split (Cięcie sylwetki)
Tnie wybraną bryłę, płaszczyznę lub co tam jest do pocięcia wzdłuż wybranego wektora określonego płaszczyzną lub osią. Operacja robi bardzo ładny obrys i tworzy np. linię podziału dla form.
Dostępne opcje:
– View direction – określa kierunek zadziałania funkcji
– Target body – element cięty
– Operation – wybór rodzaju elementu krojonego